We zijn nu begonnen aan onze laatste stages, waarbij onze wegen zijn gescheiden. Ik blijf in Cuenca en Eline zoekt het meer richting amazone, in Macas. De voorbije weekends hebben we niet stil gezeten. Terwijl Eline ging gaan wandelen in nabijgelegen dorpjes, zocht ik het net iets verder.
Eerst ging ik naar Vilcabamba, een stadje van 5 straten, waar de bevolking zogezegd ouder wordt dan 100 jaar. Volgens hen ligt dit aan de mineralen in het water en aan de dagelijkse activiteit, de bergen opklimmen. Van dat water en die bergen moest ik toch eens gaan proeven. Iedereen leeft er vredig in dit stadje te midden van de bergen. Van overal had je een mooi uitzicht. Na een lekker glaasje wijn en de dieren in de plaatselijke dierentuin een beetje geëntertaind te hebben, hebben we een lekkere pizza gegeten en een danspasje gezet op de enige fuif van de stad, waar we ook alleen waren. De volgende ochtend heb ik een paardrijdtocht gedaan naar de plaatselijke waterval. Het was de eerste keer dat ik een tocht op een paard gedaan heb, en het was onvergetelijk. Dagen erna kon je nog aan mijn stap zien wat ik gedaan had.
Het volgende weekend lag er een andere uitdaging voor me klaar. De hoogste berg van Ecuador, de Chimborazo, moest overwonnen worden. Hem tot de top 6310 m beklimmen was onmogelijk wegens te veel zon, wat het ijs te gevaarlijk maakte. Daarom zijn we geklommen tot een 5400 m en dan helemaal downhill gegaan met de mountenbike. Tussen de oude lavastromen en de wilde vicunas racen was een enorme ervaring. Hoe lager we kwamen, hoe meer groen, hoe meer mensen en hoe meer koeien, geiten, schapen en honden op de weg. Moe maar voldaan kwamen we terug in Riobamba aan. Helaas had ik onderweg teveel nootjes gegeten en nadat die eruit waren kon ik enkel nog troost vinden in een yoghurt.
De stages chirurgie waren zeer boeiend. Elke ochtend kon ik mijn hart vasthouden want tijdens de operaties valt het licht en alle elektriciteit uit voor 5 minuten en je weet nooit wanneer dat moment zal komen. En als je dan net een kijkoperatie doet wordt alles zwart en hoop je dat je dan niet net aan een arterie bezig bent. Tijdens mijn stage zijn er op die manier (wel op een andere manier) geen doden gevallen maar ik acht dit wel mogelijk. Hier krijg je wel de kans om open apendicitis-operaties mee te maken. Ze hebben 1 laparascopieset en die wordt gereserveerd voor de galblazen.
Op pediatrie is het heel anders. Ik sta op de spoedafdeling en die kan heel rustig zijn. Alle patiëntjes die koorts hebben en ook maar 1 keer hebben gehoest worden direct teruggestuurd naar de triage. En aangezien het hier het ‘koude’ ( toch ruim 20 graden) ‘natte’ (2 keer regen op een week) seizoen is, zijn er veel respiratoire infecties. Hun systeem om patiënten direct te kunnen behandelen staat ook nog niet op punt. De verpleegsters moeten eerst de naam en alle parameters noteren in een boek voor er ook maar een dokter of een student mag naar kijken, zelfs al komt de patiënt stuipend toe. Het wassen en de nagels knippen komt dan ook voor de echte behandeling.