week 2

We zijn nu ruim 2 weken in Cuenca en we hebben al het een en het ander beleefd. Voornamelijk in het hospitaal hebben we onze ogen moeten opendoen. Alles is hier heel anders dan bij ons. In het publieke hospitaal waar wij werken is veel gratis. Gezondheidszorg is hier voor zwangere vrouwen en kinderen tot 5 jaar toch zo goed als gratis. Dit zorgt er voor dat dit de belangrijkste populatie is in het hospitaal. We staan op de diensten verloskunde en de spoedafdeling van gynecologie, wat ook voornamelijk zwangere vrouwen inhoudt. De eerste dag was al een shock. We keken naar een keizersnede (al wat minder steriel dan bij ons) en plots viel het licht uit en was het voor 5 minuten pikzwart in het operatiekwartier. Gelukkig was de baby er al uit en waren ze aan het toenaaien, maar toch kan dit in onze ogen toch al enkele slachtoffers hebben opgeleverd. Gemiddeld valt in heel de stad het licht uit voor 3 uur per dag en in het ziekenhuis hebben ze dit beperkt tot 5 minuten. Besparingsmaatregel van de overheid uit wanneer er te weinig regen valt.
Verder worden de patiënten bij opname vervoerd in een rolstoel gemaakt van een plastieken witte tuinstoel, zeer grappig om zien, de foto proberen we erop te zetten.
Privacy kennen ze ook nog niet echt. De vrouwen worden hier naast elkaar gynecologisch onderzocht. Met de benen open richting deur. In het verloskwartier wordt deze regel verder gezet en mogen ze naast elkaar bevallen, wat soms hilarisch momenten oplevert wanneer de ene vrouw de andere aanmoedigt. En ook hier is steriliteit zeer relatief. Als de steriele handschoenen op zijn, gebruik je gewoon de niet steriele. Hier zijn ze ook tegen epidurale verdoving, dus alle vrouwen moeten afzien. Als de vrouw tijdens de bevalling dan op is, gebeurt er een heuse reanimatiepoging op de buik van de zwangere, wat mij tijdens mijn 2e bevalling overkwam. Er zijn hier ook veel tienerzwangerschappen. Gemiddeld zit een vrouw aan haar 3e kind op onze leeftijd. Ze vinden het hier dan ook raar dat wij reeds 4 en 6 jaar een vaste vriend hebben, niet getrouwd zijn en geen kinderen hebben. Eén van de studenten geneeskunde hier heeft al een kind en is alweer gescheiden. Het is hier toch een andere leefwereld.
In onze weinige vrije tijd zijn we toch al gaan thermen in baños en het nationaal natuurpark Cajas bezocht. Allebei zeer de moeite waard. In Cajas moesten we wel wennen aan de hoogte. Elke 10 meter stijgen bij een hoogte van 4000 meter voel je toch. Maar de natuur was fenomenaal en plots stonden we oog in oog met 4 wilde lama’s. Gelukkig zijn wij en zij braaf gebleven en hebben we niet naar elkaar gespuwd. De befaamde condor hebben we niet gezien, misschien is dit voor een andere keer.

De eerste week in Ecuador

Dag iedereen,

zoals velen onder jullie weten, zitten wij voor 3 maanden in Ecuador op overzeese stage.
Ons verhaal begon vorige week vrijdag op de luchthaven van Zaventem. Van daaruit vlogen we met een vliegende bus naar Amsterdam. Toen we daar het vliegtuig richting Guayaquil namen, begon het pas echt. Naast het vliegtuigpersoneel was er niemand die groter of blanker was dan ons. Het was een hele nacht vliegen en we kregen maar liefst 4 nachtelijke maaltijden, waarvoor dank aan KLM. Alles verliep heel vlot en we kregen direct onze bagage terug. Aangezien Guayaquil niet de veiligste stad is, namen we de taxi richting ons hotel. Daar hebben we 2 wereldreizende Zwitsers ontmoet die met ons Guayaquil hebben bezocht. Het was meteen wennen aan de hitte en de eerste verbrande plekken traden op voor we het merkten. We moesten ook niet bang zijn voor een foto met tegenlicht, want de zon zat knal boven ons hoofd. Raar.
De volgende dag namen we een busje naar Cuenca. De weg daarheen was fenomenaal. Eerst reden we door het platte land met hier en daar een paalwoning met hangmatten er onder en bananenplantages. Toen we de bergen in gingen werd het uitzicht mooier maar de weg slechter, en met onze relatief agressieve chauffeur, moesten we toch in bochten af en toe ons hart vasthouden. Met een beetje extra geld werden we zelfs aan de deur van ons huis afgezet. Marina en heel haar familie heetten ons van harte welkom en we kregen direct een lokale maaltijd voorgeschoteld. Onze darmen zijn dus direct getest en voorlopig nog geen problemen op dit vlak.
Maandag gingen we voor het eerst naar het hospitaal en dan wast verloren. Na enige calculaties mogen we hier dus 77 uur per week werken op gynaeco, daar gaan de vrije weekends en de bezoekjes aan het land. Voordeel: we krijgen eten tijdens onze wachten, nadeel: tis altijd rijst en die komt mijn oren al uit.
Verder nieuws volgt nog als we meer tijd hebben.